İstanbul’da üniversitede okuyan genç kız Ankara’daki babasına
telefon etmiş.
“Baba, Merhaba.. Ben Lale….”
“Ooooo. Güzel kızım benim. N’abersin bakalım?…”
“Hiç sorma babacığım. Hiç keyfim yok valla…”
“Hayırdır? Bir sorun mu var?…
Kız ağlamaya başlar; babası ise üzüntü ve meraktan
kafayı yemektedir: “N’ooldu kızım? Anlatsana…”
“Murat evi terk etti. Boşanmak istiyormuş…”
“Ne evi lan? Ne boşanması? Sen ne zaman evlendin de
boşanıyorsun?…” “Hani senin hiç hoşlanmadığın esrarkeş çocuk vardı ya.
Ben onunla evlendim.”
“İyi halt ettin, zilli. Neyse, artık yapacak bir şey yok. Versin
mahkemeye, hemen boşanın…”
“Boşanalım ama benden 10 milyar istiyor. Eğer vermezsem, iyi zamanlarımızda çektiği çıplak fotoğraflarımı İnternetten herkese yollayacakmış….” “Püüh. Rezil… Çıplak fotoğraf çektirdin, öyle mi?” “Ama babacığım. O benim kocamdı. Ne biliyim böyle bir puş..uk yapacağını.”
“Peki. Olan olmuş artık. Yarın havale ederim parayı…Öğleden
sonra bankaya gidip çekersin; sonra da alıp yakarsın o kahrolası
fotoğrafları…” “Sagol baba. Eeee. Şey….Bir de kürtaj için 2 milyara ihtiyacım var…” Adam artık iyice fenalaşır. Boğuk bir sesle konuşur:
“Kürtaj mi? Bir de hamile mi kaldın o çocuktan sen?…”
“Aslında ondan değil… Zenci bir çocuk vardı…Zaten o yüzden
ayrılıyoruz ya….”
Adam bayılmak üzeredir. Nabzı yükselir, tansiyonu düşer, artık
inleyerek konuşmaktadır:
” Biz seni oraya okumaya yollamıştık. Sen ne haltlar çevirmişsin
Allahım.Nedir bu başımıza gelenler…Okulu bitirir bitirmez Ankara’ya
dönüyorsun, yoksa kırarım bacaklarını…”
“İstersen hemen dönebilirim babacığım. Ben geçen yıl okuldan
atıldım çünkü…”
Adam masanın üzerindeki soğuk su dolu sürahiyi basından aşağıya
devirir ve ancak bu şekilde konuşmasını sürdürebilir:
“Okuldan mı atıldın? Hani birlikte avukatlık yapacaktık,
zilli?…Eh ulan?
Sen hele bir gel buraya. Ben sana yapacağımı bilirim. Evden
dışarıya adim attırmıycam sana. İlk isteyenle de evlendiricem….”
“O iş zor be baba.. Biliyorsun, moda oldu, artık evlenmeden önce eşler
birbirlerinden sağlık raporu istiyorlar… Pek iyi bir rapor
sunacağımı zannetmiyorum ben…”
“Allahım, çıldıracağım… Bir de cinsel hastalıklar Haaa…..Kesin o zencidendir…”
“Çok pis arkadaşları vardı. Bilmem artık hangisinden
kapmışımdır…” Güm diye bir ses duyulur. Adam kısa bir süre için kendinden geçmiştir; ancak
hemen kendisini toparlayıp tekrar telefonu alır.
“Hemen bu aksam dayını yolluyorum oraya. Seni alıp gelecek. Adresini ver bakiyim…”
” Mahmut pasa Karakolu’ndayım… Gelirken kefalet için de biraz
para getirsin yanında…”
“Karakol mu?…Bir de karakola mi düştün layyynnn? Ne yaptın?….”
“Dün kafam çok bozuktu, çok içmişim. Araba kiralayıp dolaşmaya çıktım. O
kafayla Arnavut köy’de kokoreççi dükkanına girdim. Ama neyse ki kimse
ölmedi.
Dükkan sahibiyle kiralık araba firmasına biraz para vermek gerekir sanırım…”
Adam artık iyice fenalaşmıştır. Hatta fenalaşmak ne kelime; adeta
kahrolmuştur.Telefonda kısa bir sessizlik olur. Kız tekrar konuşmaya
başlar:
“Babacığım. Sakın üzülme. Bütün bunlar bir şakaydı. Ben sadece
sınıfta kaldığımı söylemek için aramıştım…”
Bunun üzerine adam sevinçle ve mutlulukla haykırır: “Canın sağolsun be güzelim, boşveeerrr. Okul da neymiş? Hiç mühim
değil, tatlı canın sağolsun senin güzelim benim….”
